Po raz pierwszy spojrzałam na nią jak na kobietę… i nie spodobało mi się to, co .

Zerknęła w lustro, przystanęła, by spojrzeć ostatni raz.... Zawsze gdy przegrywali New England Patriots, tato szedł do garażu i uruchamiał pilę mechaniczną. Któregoś dnia dwa łata temu wz... [read more]

Podskoczyłam na dźwięk głosu Stevie Rae. To był jej akcent, ale poza tym nic nie .

światła. Nie pozwól, żeby dotknęły cię czarne skrzydła. Sprowadzimy pomoc. Ktoś cię. Przemieszana ze śliną Grigoriego leczyła poranioną szyję Karpatianina. Krew Grigoriego, stara i. Nie... [read more]

Wiem, że rzeczy, obojętnie, żywe czy martwe, zapisują w sobie obrazy, więc i ten aloes miałby w sobie jeszcze tamte słońca i niewiarygodnie oślepiające nieba i krople ogromnego deszczu, który bezszelestnie rozmywa niskie nadbrzeżne horyzonty, l każda część rośliny szczyci się tą świetlistą obecnością w sobie i powiela obraz słonecznej kuli, boga roślin, i sławi go po cichu na parapetach mojego domu. Wieczorem, gdy niosłam Marcie taką młodą-starą roślinę, pomyślałam, że nudno jest tak trwać i trwać. Że jedynym uczuciem właściwym roślinom może być tylko nuda. Marta zgodziła się ze mną i stawiając aloes na oknie, powiedziała: .

Wyjrzałam przez drzwi do sypialni. Nikt na mnie nie czekał. Pokój był pusty, przepełniony jedynie szumem grzejnika. Było cicho, spokojnie, z kuchni nie dochodziły żadne dźwięki. Westchnęła... [read more]

*-Chciałbym wpierw o czymś wspomnieć, nie zajmie to zbyt wiele czasu. Bałem się już, że Edward się domyśli i zepsuje mi tym samym dobrą zabawę. Otóż jeden jedyny raz, lata temu, wymknęła mi się upatrzona przeze mnie ofiara. Przeszkodził mi pewien wampir, który darzył ją idiotycznie gorącym uczuciem – nigdy nie zrozumiem, co też takiego niektórzy moi pobratymcy widzą w ludziach. Ów wampir odważył się na coś, przed czym Twój słaby Edward się wzdryga. Gdy tylko dowiedział się o moich zamiarach, wykradł dziewczynę z przytułku dla obłąkanych, w którym pracował, i sprawił, że przestała być dla mnie kusząca. Biedulka była tak otępiała, że chyba nawet nie czuła bólu – tak długo przebywała samotnie w celi. Sto lat wcześniej za jej wizję spalono by ją na stosie, w latach dwudziestych dwudziestego wieku zostawał dom wariatów i elektrowstrząsy. Kiedy w końcu otworzyła oczy, silna siłą wiecznej młodości, czuła się tak, jakby nigdy wcześniej nie widziała słońca. Stary wampir zrobił z niej żwawego młodego wampira i nie miałem już powodów, by ją ścigać... w gniewie zgładziłem więc starego.” - Wiedziałam o kim mówił. Jak mogłabym zapomnieć? Gdyby nie fakt, że dalszy ciąg przemowy wampira nie nadszedł byłabym zdolna wyrecytować ją na pamięć. „Sto lat wcześniej za jej wizję spalono by ją na stosie” - Jednak tylko te słowa mojego niedoszłego kata dudniły echem w mojej głowie. Zagnieździły się w niej i powtarzały w nieskończoność. ‘Znajdź ją!’ - Usłyszałam błagalny krzyk z trudem przebijający się przez złowieszczy śmiech Jamesa. Zamknęłam oczy, byłam przerażona, dlaczego to co ujrzałam było takie realistyczne? Gdy je ponownie otworzyłam znajdowałam się w ciemnym pokoju, wydawał się być zimny. W centralnym jego punkcie stało metalowe łóżko z ułożonym na nim czerwonym kocem w szkocką kratę, był złożony bardzo starannie. Moją uwagę przykuły skórzane pasy przymocowane do zimnych metalowych ram łóżka. Ogarnęła mnie panika gdy mój wzrok spoczął na aparaturze do elektrowstrząsów. Czy taka właśnie czekała mnie przyszłość? Miałam zostać uznana za niepoczytalną? Czy wszystko co mnie spotkało nie było zatem wampirzą odmianą Alzheimera, o której wspominał Carlisle, lecz postępującą w galopującym tempie psychozą? Zwariowałam! Najzwyczajniej w świecie zwariowałam! Poczułam lodowaty dotyk na plecach odskakując natychmiast jakby mnie coś oparzyło! Moim oczom ukazał się starszy mężczyzna, skórę miał równie bladą co moja, a oczy koloru głębokiego bursztynu. Uśmiechnął się niepewnie jednak jego spojrzenie przepełnione było nieopisaną rozpaczą. Miałam wrażenie jakbym skądś znała tą osobę, dziwna pewność w tym przypuszczeniu skłoniła mnie bym przyjrzała mu się dokładniej. Ubrany był w śnieżnobiały szpitalny kitel z wyszytym na piersi imieniem i nazwiskiem. ‘Dr. Daniel Volterra’. Byłam przerażona! Nie, nie umiałam nawet nazwać swojego stanu. Mieszanina paniki i zatrwożenia na sam widok jego nazwiska. Volterra czyli Volturi! To nie mógł być przypadek. Nie zapomniałam kim byli posiadacze owego nazwiska, jak bardzo zależało im na skrzywdzeniu mojej rodziny, jak chcieli unicestwić moje dziecko. Te wspomnienia wtopiły się we mnie aż po szpik kości. Mężczyzna nadal wpatrywał się we mnie swoim przymglonym wzrokiem z którego przelewała się właśnie szala rozpaczy. .

- No nie, mamo. Naprawdę to zrobiliście?. Parami i w małych grupkach wszyscy wyszli w ślad za Afrodytą używając tylnego wyjścia. Oczywiście nie zwracali na mnie uwagi. Byłam bliska tego, że... [read more]

burzowe chmury. .

Palec pod brodę i uniosła głowę, żeby na nią popatrzył. - Powierzyłam ci mój największy sekret.. Zdawała sobie sprawę, że za wszelką cenę stara się nie myśleć o Austinie. I jego mił... [read more]


Pages:   1 2 3 4 5 6 7 8